നിന്നിൽ ഒരു പ്രപഞ്ചം

ഏഴാം അധ്യായം · ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തുള്ള ഭാഗം

രാത്രികൾ ചെയ്യുന്ന പണി

പകൽ നീ പണിയെടുക്കുന്നു; രാത്രി നിന്റെ ഉടൽ നിന്നെ പണിതുനന്നാക്കുന്നു, നീ അറിയാതെ.

രാത്രി പതിനൊന്നര. വിളക്കണച്ചു. മുറിയിൽ ഇരുട്ടാണ്. പക്ഷേ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം ബാക്കിയുണ്ട് — കൈയിലിരിക്കുന്ന തിരശ്ശീലയുടേത്. നീ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറായി. ഉറക്കം വന്നിട്ടില്ല. വിരൽ താഴേക്കു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു ഫോൺ താഴെവയ്ക്കും, രണ്ടു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും എടുക്കും. നാളെ നേരത്തേ എഴുന്നേൽക്കണമെന്നു നിനക്കറിയാം. എന്നിട്ടും ഈ ഒരു മണിക്കൂർ ഓരോ ദിവസവും ഇങ്ങനെ പോകുന്നു. ഇതിനെ വിശ്രമം എന്നാണു നീ വിളിക്കുന്നത്. ആ ഒരു മണിക്കൂർ ഒരു മാസത്തിൽ മുപ്പതു മണിക്കൂറാകും. ഒരു വർഷത്തിൽ അതു പതിനഞ്ചു പകലിനു തുല്യമാകും. ഇത്രയും നേരം കൊടുത്തിട്ടു പകരം നിനക്കു കിട്ടിയതു വിശ്രമമായിരുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ ഉറങ്ങുന്നു. പക്ഷേ ഉറക്കം ആഴത്തിലേക്കു പോകുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ഉണരുന്നു. ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ പകലത്തെ ആ സംഭാഷണം ആവർത്തിക്കുന്നു. പുലർച്ചെ അലാറം അടിക്കുമ്പോൾ ശരീരം വിസമ്മതിക്കുന്നു. അഞ്ചു മിനിറ്റുകൂടി എന്നു നീ പറയുന്നു. പിന്നെയും അഞ്ചു മിനിറ്റ്. ഒടുവിൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഏഴു മണിക്കൂർ കിടന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും ക്ഷീണം മാറിയിട്ടില്ല. ഏഴു മണിക്കൂർ കിടന്നതും ഏഴു മണിക്കൂർ ഉറങ്ങിയതും രണ്ടാണെന്നു നീ ഇതുവരെ ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ ഒരു ലളിതമായ വഴിയുണ്ട്. രാവിലെ ഉണർന്ന് ആദ്യത്തെ പത്തു മിനിറ്റിൽ ശരീരം എങ്ങനെ തോന്നുന്നെന്നു നോക്കുക. അതാണു യഥാർഥ കണക്ക്. ഉറക്കം ആഴത്തിലേക്കു പോകാൻ ഉടലിനു കുറച്ചു നേരം വേണം. ആ നേരം കിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ ഉറക്കം ഉപരിതലത്തിൽത്തന്നെ നിൽക്കും. കിടന്ന മണിക്കൂറുകൾ എണ്ണിയിട്ടു കാര്യമില്ല.

ഒരു മരത്തിന്റെ തൊലി മുറിഞ്ഞാൽ ആരും അതു തുന്നിക്കെട്ടാറില്ല. മരം തന്നെ അതു അടയ്ക്കും. പക്ഷേ ആ പണി നടക്കണമെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം വേണം — സമയം. ആ മരത്തെ ദിവസവും വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ അതു ഒരിക്കലും അടയ്ക്കില്ല. നിന്റെ ഉടലും ഇങ്ങനെതന്നെ. അതിനു സ്വയം നന്നാക്കാൻ അറിയാം. ആ പണി അതു ചെയ്യുന്നതു നീ വിശ്രമിക്കുന്ന മണിക്കൂറുകളിലാണ്. ആ മണിക്കൂറുകൾ നീ ഓരോ ദിവസവും വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു മുറിവുകൾ അടയാതെ കിടക്കുന്നു. കുഴപ്പം ഉടലിന്റേതല്ല. അതിനു കൊടുക്കേണ്ട നേരം കൊടുക്കാത്തതിന്റേതാണ്.

ഒരു കർഷകൻ വയലിൽ ഒരു വിളവിറക്കിയശേഷം ആ നിലം കുറച്ചുകാലം വെറുതേ ഇടാറുണ്ട്. അയാൾ മടിയനാണോ. ആ ഒഴിവുകാലത്താണു നിലം ശക്തി വീണ്ടെടുക്കുന്നത്. അതു ചെയ്യാത്ത നിലത്ത് അടുത്ത വർഷത്തെ വിളവു കുറയും. വിശ്രമം പണിയുടെ എതിരല്ല. അതു പണിയുടെ മറുപുറമാണ്. രണ്ടും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളാണ്.

ഈ അധ്യായം കൈയിൽ തരുന്ന നാലു പരിശീലനം

• ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്ന നേരംഉറങ്ങാൻ കിടക്കേണ്ട ഒരു നേരം തീരുമാനിക്കുക. എഴുന്നേൽക്കുന്ന നേരമല്ല, കിടക്കുന്ന നേരം. മിക്കവരും എഴുന്നേൽക്കുന്ന നേരം മാത്രം തീരുമാനിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടു കണക്കു തെറ്റുന്നു. ആ നേരം ഒരാഴ്ച പാലിക്കുക. ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ ഉറക്കം വരില്ല. കുഴപ്പമില്ല. കിടന്നാൽ മതി. ഉടൽ ഒരു ക്രമം പഠിക്കാൻ കുറച്ചു ദിവസമെടുക്കും. പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ആ നേരമാകുമ്പോൾ ഉറക്കം തനിയെ വരാൻ തുടങ്ങും.ഉറക്കം വരാൻ ഇനിയും വൈകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ — ഉറങ്ങുന്ന നേരവും ഉണരുന്ന നേരവും ഒരുമിച്ചു ക്രമത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന വഴി 21 ദിവസത്തെ ബ്രഹ്മ മുഹൂർത്ത ഗൈഡിൽ ദിവസം തിരിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
• അവസാനത്തെ ഒരു മണിക്കൂർഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന്റെ ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപു ചെറിയ തിരശ്ശീല മാറ്റിവയ്ക്കുക. മറ്റൊരു മുറിയിൽ വയ്ക്കുന്നതാണു നല്ലത്. ആ മണിക്കൂറിൽ എന്തു ചെയ്യണമെന്നു മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിക്കുക. ഒരു പുസ്തകം, ഒരു സംഭാഷണം, ഒരു ചെറിയ നടത്തം, ഒരു ചൂടുവെള്ള കുളി. തീരുമാനിച്ചില്ലെങ്കിൽ കൈ തനിയെ ആ തിരശ്ശീല തേടും. ഈ ഒരു മണിക്കൂറാണ് ഈ അധ്യായത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ളതും ഏറ്റവും ഫലമുള്ളതുമായ പരിശീലനം. ആ മണിക്കൂറിൽ ചെയ്യേണ്ട കാര്യം തലേന്നു തീരുമാനിക്കുക. തീരുമാനിക്കാത്ത നേരം എപ്പോഴും പഴയ ശീലത്തിലേക്കു തിരിച്ചുപോകും. ഇതു ഒരുക്കത്തിന്റെ കാര്യമാണ്, ഇച്ഛാശക്തിയുടേതല്ല.
• ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പരിശോധനദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം — രാവിലെ, ഉച്ചയ്ക്ക്, വൈകുന്നേരം — ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുക. ചുമൽ എവിടെയാണെന്നു നോക്കുക, ഉയർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ താഴ്ത്തുക. താടിയെല്ലു കടിച്ചുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നു നോക്കുക, ഉണ്ടെങ്കിൽ അയയ്ക്കുക. ശ്വാസം എവിടെയാണെന്നു നോക്കുക, മുകളിലാണെങ്കിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വയറിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുക. ഇതിനു ഓരോ തവണയും പത്തു സെക്കൻഡ് മതി.
• ഇരുപതു മിനിറ്റു പതുക്കെ നടത്തംദിവസത്തിൽ ഇരുപതു മിനിറ്റു പതുക്കെ നടക്കുക. വേഗത വേണ്ട, ദൂരം വേണ്ട, കണക്കു വേണ്ട. ഫോൺ കൊണ്ടുപോകേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. ഇതു വ്യായാമമായി കാണേണ്ട, ഇതു വിശ്രമമായി കാണുക.

ലളിതമായതുകൊണ്ടാണു നടക്കുന്നത്. സങ്കീർണമായ ഉപദേശങ്ങൾ ഒരാഴ്ചയേ നിൽക്കൂ. നേരത്തേ ഉറങ്ങുക, വെള്ളം കുടിക്കുക, ഇരുപതു മിനിറ്റു നടക്കുക — ഇവ കേൾക്കാൻ നിസ്സാരമാണ്. പക്ഷേ ഇവ പത്തു വർഷം മുടങ്ങാതെ ചെയ്ത ഒരാളെയും ചെയ്യാത്ത ഒരാളെയും അമ്പതാം വയസ്സിൽ അടുത്തടുത്തു നിർത്തി നോക്കുക. ആ വ്യത്യാസം ഒരു ഉപദേശത്തിനും ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല. ലളിതമായതിന്റെ ശക്തി ആവർത്തനത്തിലാണ്.