
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਤਾ ਅੰਦਰ ਹੈ
ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੂਚੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੱਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ; ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਇੱਕ ਕੜੀ ਟੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।

ਅੰਦਰ ਦਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਤਾ ਅੰਦਰ ਹੈ
ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੂਚੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੱਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ; ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਇੱਕ ਕੜੀ ਟੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਤੀ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ: «ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨ ਭਰਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?» ਤੁਸੀਂ ਪਾਸਾ ਬਦਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਵਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਉਹ ਫਿਰ ਆਵੇਗਾ।
ਦਿਨੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, «ਹੋਰ ਸੁਣਾਓ, ਸਭ ਠੀਕ?» ਤੁਸੀਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, «ਹਾਂ ਜੀ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ।» ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਜਵਾਬ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ, ਕਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤ, ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਗਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦੀ ਕਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਭਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਕੂਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਲੱਗਿਆ, ਕੋਠੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬੱਚੇ ਕੈਨੇਡਾ ਜਾਂ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਸੈੱਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਈ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਮੁੜ ਆਈ। ਤਾਂ ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ: ਜੇ ਸਕੂਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਟਿਕਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਇਸੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਕੂਨ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਅਭਿਆਸ ਵੀ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਅੱਜ ਦੀ ਸੌਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਅਧਿਆਇ, ਦਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ।
ਗੁਰਬਾਣੀ ਵੀ ਇਹੀ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ: «ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਆਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ॥»
ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਾਲਾਤ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਲਮ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਤਰ ਵਿੱਚ।
ਜਿਸ ਸਕੂਨ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜੋਗੇ।
ਅੱਜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਚਾਰ ਛੋਟੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੰਜੀਰ ਇਸ ਪਲ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਨ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਮੌਸਮ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਹਵਾ ਕਿੱਥੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।
ਮਨ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਹੀ ਭਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਘਾਟਾ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪੈਸੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਮੋਢਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਢਿੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ।
ਜਿਸ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਤਾਕਤ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ «ਮੈਂ» ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੰਜ ਕਮਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਪਹਿਲੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਹਿੱਸਾ।
ਹਰ ਡਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕੋ ਡਰ ਲੁਕਿਆ ਹੈ, ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਹਰ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੀਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਦਮ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਅਭਿਆਸ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਫੜਦਾ।
ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਾਰ ਕਮਰੇ: ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ · ਭੇਤ · ਭੁਲੇਖੇ · ਸਾਧਨਾ। ਕੁੱਲ 344 ਪੰਨੇ।
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੁਝ ਸਾਹ, ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੰਮਾ। ਮਨ ਦਾ ਮੌਸਮ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਪਲਟਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਦਸ ਮਿੰਟ: ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੀ ਵਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਵਹੀ, ਜੋ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦਿਆਂ ਫ਼ੋਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਤਰ ਦਾ ਸੰਕਲਪ: ਛੋਟਾ, ਸਾਫ਼, ਅੱਜ ਲਈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕ੍ਰਮ, ਦਿਨ 1-7, 8-14, 15-21। ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਛੁੱਟੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਦਿਨ 1 ਤੋਂ।






ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਖਿਸਕਾਓ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੰਨਾ ਪਲਟੋ
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਉਮੀਦ ਹੈ? ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਸਵਾਲ ਹੈ? ਲਿਖੋ, ਹਰ ਟਿੱਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਾਠਕ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।